In navolging van onze Saskia geef ik ook even een kleine update!
Hier in huize Diesel en Francine kabbelt alles niet rustig voort helaas.
Wat is er aan de hand?
Ach, ik heb een beslissing genomen vorig jaar.
Deze beslissing komt nu in een nieuwe fase terecht en mist zijn uitwerking niet.
Met andere woorden, ik ben druk met privé-zaken.

De andere dingen gaan gewoon ook nog door.
Sporten, fysiotherapie en mezelf en Diesel van goede zorgen voorzien.
Diesel zorgt op zijn manier erg goed voor de toko, en juist op dit soort momenten merk ik hoe belangrijk zijn aanwezigheid is.
Ik ben apetrots op hem!

Gisteren moest ik naar de audicien toe, en ik ben met de auto gegaan welke ik daar binnen 50 meter parkeren kan. Ik nam Diesel mee. Toen ik uitgestapt was besloot ik de rolstoel in de auto te laten en lopend daar heen te gaan. We moesten alleen nog een drukke weg oversteken. Het was heel druk, maar dan merk ik hoe belangrijk Diesel zijn aanwezigheid is. Mensen maken meer ruimte als ik lopend over straat ga met Diesel in tuig naast me dan wanneer ik zonder hem over straat loop. Het geeft een veilig gevoel omdat ik niet even snel kan anticiperen op voetgangers en ander verkeer welke mijn pad doorkruisen. De 50 meter heen, en de 50 meter terug waren samen met Diesel een groot plezier op dat het drukke kruispunt!

Vandaag hebben Diesel en ik een luie rustdag opgenomen en blijven we lekker thuis. Morgenochtend worden we weer op De Schatkamer verwacht voor twee workshops voor de onderbouw deze keer.

Groetjes, Francine en Diesel
 

Wind, water en meer

De afgelopen dagen is er veel wind buiten. Dus zorg ik er voor dat alles op het balkon plat ligt, en anders dan zorgt de wind daar wel voor. Diesel en ik hebben de afgelopen dagen niet op het balkon gezeten. Je waait weg daar!!!!

Naast de harde wind is er ook ontzettend veel water gevallen. En als we het over water hebben dan moet ik altijd aan de tandarts denken, en daar moet ik altijd heen als het regent. De wijk is autoluw gemaakt, en dus heb ik maar een korte en natte wandeling naar de tandarts gemaakt. Op de terugweg kwam er nog meer wind en water dan op de heenweg. Eenmaal thuis aangekomen heb ik Diesel ook getrakteerd op een winderige en natte wandeling. Ja, het is niet alleen i nat en Diesel droog zeg!

Gisteren was het ook al vies en nat. We zijn op bezoek geweest bij Heer Thijmen. Het is werkelijk waar een koddig en rustig pupje, en hij had zo mee gemogen mee naar Zwolle. Helaas wilden de eigenaren geen afstand van Thijmen doen, en dus heb ik alleen Diesel in de auto mee terug genomen. Ook goed!!!!

Vandaag moest er nieuw hondenvoer komen. En ook wilde ik nog kijken of ik een goed vetbed kon vinden. Ook moesten er wat nieuwe spullen komen voor mijn Mien op twee benen, en heb ik samen met Diesel de action onveilig gemaakt. Nadat alles in de auto zat zijn Diesel en ik er ook in de blauwe bolide gekropen. Zittend in de auto reden Diesel en ik door wind en regen naar huis. Thuis aangekomen ging de zon schijnen, hebben we de auto weer uitgepakt en hebben we nog een rondje gelopen. En daarna begon het opruimen van de boodschappen en het klussen in huis. Ach ja....

En hoe zijn Diesel en ik verder 2012 in gerold?

Nou ja, eigenlijk vrij goed! Geen gekkigheden, en nadat de wereld weer normaal geworden was na dat het vuurwerk afgestoken was. Zondag hebben Diesel in ik rustig doorgebracht, en vanaf maandag hebben we weer een normaal levensritme opgepakt. Met Diesel gaat alles goed, hij is vrolijk en gezond. En snurken doet hij dit jaar net zo goed als het afgelopen jaar. Dus aan Diesel is helemaal niets veranderd.

En hoe is het met de tweebener van het huis?

Welnu, de tweebener voelt zich beter dan in december. Was de eerste weken van december alleen maar moe, en lag halve dagen te slapen. Dat is langzaam beter geworden. De tweebener dacht dat het van de medicatie kwam, en is daar mee gestopt. Echter vandaag besloten de medicatie weer wat op te schroeven omdat ik te veel last had! En dus weten we weer welke pil wel, en welke pil we niet meer innemen. Gelukkig is de tweebener actiever omdat ze   inder moe is. En owja, ze gaat ook weer sporten als ze geen goed boek aan het lezen is....

~~Diesel~~

 

DieselTipje: Zorg dat je baas niet wegwaait als je deze uitlaat vanavond!

~~

~~

Mal Mens is niet jofel de laatste tijd. Ze is moe en ze blijft moe. Vanmorgen liep de wekker 7:00 uur (??!!) af en ging ze het bed uit, douchen, aankleden, koffie, broodje, brokjes voor mij. Nou ja, toen moest ik ook nog mijn K9-dekje om!!! Dacht nog even dat het Malle mens nu echt niet in orde was. Wist ze wel hoe laat het was? En ik had haar ook niet horen vertellen dat we weer een schooldag hadden. Dus wat was er nu weer aan de hand? Boodschappen doen daar was het ook al te vroeg voor. Het was namelijk acht uur, en de meeste schoolkinderen lopen dan net de voordeur uit, en fietsen mij plat als ik buiten wandel.
Buiten gekomen werd ik inderdaad bijna platgereden. Deze keer door ouders welke de kinderen met de auto naar school brengen vanwege de harde regen. Blijkbaar zijn de schoolkinderen van suiker tegenwoordig. Mal mens had net zo goed niet hoeven douchen: van zure regen wordt ze ook schoon. En ik ook blij want nu wass die shampoo-lucht uit mijn vacht en ruik ik weer Diesel’s lekker.
Onderweg mocht ik niet zeuren en moest ik snel mijn dingen doen die ik moest doen. Wilde sloom doen, maar dat mocht niet. Was gewoon ‘pipi doen’ en doorlopen, dus als brave hond in de zeikende regen deed ik maar wat me werd opgedragen. Droomde in gedachten al weer van een lekker warm mandje. Het tijdstip en de hoeveelheid regen is werkelijk niet aan mij besteed hoor….
We gingen ergens naar binnen, en daar was grote paniek uitgebroken. Er bleek iemand in de lift vast gezeten te hebben. Mal Mens blij dat wij het niet geweest waren, en dus zijn we met een andere lift naar boven gegaan. Gelukkig ben ik onder alle omstandigheden rustig. De panieksituatie heb ik even aangekeken en ik dacht er het mijne van. Mevrouw was nu uit de lift en die had het niet in de broek gedaan, dus niets aan de hand toch?.....
Afijn, we werden opgehaald door een mijnheer, en deze ging aan Mal Mens vragen hoe lang ze mij al heeft. Wij hadden elkaar namelijk nog nooit gezien, en dus bombardeerde ik hem tot een rare snuiter. Al vrij snel moest ik de jas van Mal Mens uit trekken. Dat vond ik wel leuk, en die rare snuiter vond mij wel een grappige hond. Toen hij met de bloeddrukmeter aan kwam zetten ben ik de boel een extra goed in de gaten gaan houden. Heb geen enge dingen gedaan want Mal mens maakte het gebaar dat ik rustig op een halve meter afstand kon blijven. Ik vertrouwde haar wel, maar heb die rare snuiter wel in de gaten gehouden hoor. Je weet het maar nooit! Na nog wat bladiebladiebla en longetjes luisteren kreeg Mal mens een velletje papier, trok ze de jas aan welke ik eerst zorgvuldig had uitgetrokken. Vroeg me wel af waarom dioe een jas uit terwijl je hem vijf minuten later weer aan doet. Afijn, Mal Mens gaf de rare snuiter een hand waarna ze naar buiten ging. Ben ik maar snel achter haar aan gegaan, wilde niet bij die rare snuiter in dat kamertje blijven namelijk.

Buiten regende het nog steeds, maar samen met Mal Mens ging ik niet naar huis. We gingen de andere kant op, en kwamen in een gebouwtje terecht. In een soort van wachtkamer zaten meer mensen te wachten, en dus wachtte Mal Mens ook maar. Toch vind ik wachten moeilijk want dan verzet ze de rolstoel of iedereen gaat naar mij zitten kijken en over mij praten en zo. Het liefst kruip ik dan onder een tafel zeg maar nadat ik wat heen en weer heb lopen draaiën. Lag ik daar een poosje moest ik van Mal Mens in ene weer haar Jas uit trekken. Iedereen kijken en owww en ahhh roepen. Grote mensen zijn net als de kleine mensen op school hoor. Ik dacht nog even dat Mal mens winkelmuntjes mee had genomen, maar het bleek geen school voor grote mensen te zijn. We gingen een deurtje verder, en kwamen al weer in een kamertje terecht. Hier zat een mevrouw en die deed iets met een naald bij Mal Mens. Dit mocht ik niet leuk bekijken, want mij werd verteld te liggen en niet te bewegen. Heb dus ook geen wenkbrauw de lucht in getrokken tot ik weer mee nar buiten mocht. Nu deed Mal mens weer haar jas aan(??!!). Via het winkelcentrum wandelde ik met Mal Mens terug naar huis. Nou, ik vond het wel een spannende ochtend. Ik ben nog nooit met Mal mens bij haar huisarts geweest, en ook niet bij de prikzuster. En zo heb ik mezelf weer razend populair gemaakt door wel twee keer de jas uit te trekken, de handschoenen aan te geven en Mal Mens ook weer veilig thuisgebracht. Weet je, ik ben gewoon super!!!!

Schoon genoeg?...

Wel, Na een week lang goed voor het Mal Mens gezorgd te hebben, en vooral lief te zijn geweest had ik vanmiddag schoon genoeg van. Aangezien ik wat last had van aroma rond het lichaam had ze al gedreigd om mij onder de douche te zetten dit weekend. Ik hoef jullkie niet te vertellen dat douchen niet mijn hobby is, en dat ik dit maar een keer per jaar doe. De rest van het jaar loop ik door de regen en lig ik vaak genoeg in een buitenzwembad voor honden. Ik ben een zelfreinigende hond, en dus is douchen tot het minimum beperkt.

Nu ging ik vanmiddag samen met Mal Mens Caro uitlaten. Bij aankomst fluisterde ik haar van het dreigement van Mal Mens. Caro vertrouwde mij toe dat ze een goede oplossing wist voor dit probleem, maar dat we even het juiste moment af moesten wachten. Geduld werd mij door de oudere dame geleerd, en dus wachtte ik rustig op het signaal van die kleine meid.

Nu gingen we een lekker groot en gezellig rondje wandelen. De oude dame mocht mee liften op de scootmobiel. Het was werkelijk een gezellige wandeling. We kwamen in een losloopgebiedje, en daar mocht ik offline rond rennen. Jipieieieieieieie! Ik hield me keurig aan de regels terwijl we verder gingen. Op een gegeven moment kwam het Malle mens een twee-bener tegen waar ze mee ging staan kletsen. Je kent dat wel: een ‘bladiebladiebla-moment’ voor tweebeners. Dit was een moment waar Caro op gewacht had, want ze sprong van de scootmobiel af en maakte gebruik van de flexilijn waar ze aan vast zat. Anderhalve meter naast Mal Mens lag een snerige modderpoel, en voor ze het in de gaten had lagen Caro en ik in de modderpoel te badderen. Het veroorzaakte wat aroma, maar dat was ook helemaal de bedoeling natuurlijk. We hebben ordinair de beest uit gehangen in die paar minuten dat die tweebeners bladiebladiebla deden.

Op de terugweg wilde Mal Mens mij en Caro overhalen om een helder watertje in te duiken, maar nee hoor: we hadden er schoon-genoeg van. We genoten nog na van het gezonde modderbad. We snappen ook niet dat twee-beners daar nu niet van houden. Eigenlijk zijn twee-beners gewoon heel eigenaardig. Mal Mens klaagde nog wat over de aroma en dat we er niet netjes uitzagen. We hielden onze poot stijf en gingen niet door het heldere water heen!! Ik was zo blij met de hulp van Caro, ik was weer heerlijk fris en fruitig!!! Mal Mens kon het bekijken met haar heldere waterplas!!!

Thuis aangekomen hield Mal Mens de deur naar de woonkamer dicht, en via de badkamer konden Caro en ik ook al niet naar de slaapkamer vluchten. Mal Mens pakte een riem van de haak, en tube met speciale shampoo en een bak lekkere brokken. Mal Mens had alles in de badkamer gezet. Voor Caro het in de gaten had pakte Mal Mens haar bij kop en kont. Ze werd onder de douche gezet, alle modder en aroma werd er af gespoeld, en vervolgens werd ze in de zeep gezet. Mal mens vertelde Caro dat ze een hele lieve hond was, en gaf haar allemaal lekkers terwijl de modder en vogelpoep van haar afgespoeld werd. Die brokjes en complimentjes wilde ik ook! Ik stond met mijn neus vooraan. Mal mens kon haar neus er bij ophalen. Wat er ook gebeurde, ik kreeg geen brokjes toen Caro onder de douche stond. Pas toen Caro droog en wel in de slaapkamer was kreeg ik al die brokjes en complimenten.

Weet je wat wel weer een beetje flauw was van dat Malle mens? Ook ik werd onder de douche gezet. En ook ik werd in de shampoo gezet. Pas na de tweede spoelbeurt en vele brokjes later werd ook ik afgedroogd en mocht ik het huis verder in. De brokjes waren wel heel lekker hoor, dus ik vond het wel meevallen dat douchen eigenlijk. Toch mis ik wel de aroma die Caro en ik opgedaan hadden……

~~Diesel~~

   

Vorig weekend was het zo ver. Gewapend met Mal Mens ging ik naar een supermarkt ver weg hier vandaan. Het was tijd om de poten te strekken, en dus nam ik Mal Mens mee voor een stevige wandeling. Komt ze ook nog eens buiten zullen we maar denken. Kijk, ik ben er niet alleen maar voor het domme opraap-werk, ik zorg er ook voor dat het Malle Mens iedere dag minstens drie maal daags buiten komt. Frisse lucht inademen en mensen spreken is goed voor haar welzijn. En dus sleep ik dat Malle Mens gewoon mee naar buiten anders wordt ze zo verschrikkelijk stoffig!

Maar goed, ik nam haar deze keer dus mee naar een winkel en dus had ik er zorg voor gedragen dat ze de spullen bij zich had om de aankopen weer mee terug naar huis te slepen. Afijn, aangekomen in de winkel nam ik Mal Mens mee door de winkel heen van links naar rechts, en vervolgens van voor naar achter. Ik suggereerde nog om ook hondenvoer mee te nemen, maar kwam er achter dat we daarvoor niet in de goede winkel waren. De scootmobiel was volgeladen met allemaal eten en drinken voor het Malle Mens zelf. Gelukkig had ik ook zorg gedragen voor iets lekkers te snoepen tijdens onze lange wandeling. En ik ben een labrador, dus heb mij voorbeeldig gedragen ten einde al dat lekkers op te eten onderweg. Het was zoals verwacht een fantastische wandeling dus!!

Na de wandeling verdween de helft van al dat lekkere eten in een grote pan met water. Kip, worst, gehakt, groenten en kruiden verdween allemaal in een grote pan warm bouillon. Ik vond het maar al te lekker ruiken. Na een poosje stuurde ik Mal Mens alleen naar buiten om Caro op te halen. Braaf deed Mal Mens wat haar was opgedragen en droomde ik ondertussen in de keuken van een lekker soepje. Caro bleef een hele avond bij ons te gast omdat Doeuweoss haar wel even missen kon. Caro en ik kregen op commando lekker te eten van Mal Mens: hondenworst en brokken met een beetje warm bouillon. Het was echt enorm lekker, en eigenlijk zonde dat ik al dat lekkers met Caro moest delen. Maar ach, soms heb ook ik last vaneen sociaal karaktertrekje en dan help ik Caro aan een maaltijd.

Na het eten wilde ik weten hoe het met de soep zat, en zag ik dat de pan tot aan de nok toe vol zat! Het leek wel voor een heel weeshuis. Dan niet één soepdag, maar wel een hele week soep eten? Jammie, ik nam mij voor dat Malle Mens goed rond te commanderen de komende dagen. Mal Mens proefde de hele avond van de soep en Caro en ik werden bijna jaloers. Als je ze één vinger geeft die tweebener van mij...... Einde van de avond heb ik Mal Mens en Caro weer mee uit wandelen genomen. De soeplucht moest verruild worden voor frisse buitenlucht! Onderweg heb ik Caro thuis gebracht en heb ik Mal Mens weer mee naar huis genomen. Ja, ik slaap toch echt het liefste in mijn eigen mandje hoor!

De hele week heeft de pan met soep op het vuur gestaan. Dan kwam er weer wat water bij en ging er weer een worstje in. De andere keer gingen er wat kruiden en groenten bij. Ondertussen gaf ik Mal Mens opdrachten voor mijn verzorging en het op smaak houden van de soep. En op woensdagmiddag kwamen de twee zwabbers met al hun twee-beners helpen om de soep op te eten. Dat was onder mijn leiding eindelijk eens goed geregeld, en dus ga ik mij vaker met dit soort evenementen in huis bemoeien!

 

Net als alle andere keren als de zwabbers en hun tweebeners komen, is het weer niet gelukt om de pan leeg te eten. Gelukkig maar, want nu kon ik Mal Mens na afloop van vandaag nog steeds het soepcommando geven! Eerlijk gezegd was het deze week ook wel een echte soep-week, dus ik had het wel goed gepland. Mal Mens mag wel blij zijn met zo'n goede butler in huis. Mal Mens voelde zich steeds meer een soep-kip, en ik deed maar al te graag met haar mee uiteraard. Wel heb ik vanavond de laatste resten soep opgegeten in samenwerking met het Malle mens. Die bouillon over de brokken blijf ik enorm lekker vinden!!! Echter is het nu afgelopen met de soep-week. Mal Mens heb ik weer tot de orde groepen: de soepweek is voorbij, en dus moet het soepkippen-gevoel ook over zijn. Morgen actie in de tent: vroeg Mal Mens uitlaten en vervolgens naar de sportschool sturen. Heb ik daarna eindelijk eens een ongestoord momentje voor mezelf om een schoonheids-slaapje te doen. Dis Bonjour, Diesel

 

 

We zijn er stil van.

 

 

Dag lieve Yunah,

je wordt gemist.

 

We wensen Saskia heel erg veel sterkte toe.

 

~~Diesel en Francine~~

De laatste weken is het hier in huize Diesel en Francine rommelig druk! Het gaat ons gelukkig goed. We doen onze dingen, en pakken ons helemaal in voor we weer naar buiten gaan. Van winterjas tot dikke sokken trekt Mal Mens aan terwijl Diesel weer licht geeft in het donker. VEILIG =HEILIG in de donkere dagen die voor ons liggen. De koude doet zijn intrede, en ook liggen de benen weer in een soort van slaapzak onderweg. Geweldig vindt Diesel het om de handschoenen uit te trekken en deze kwijt te maken als ik even niet oplet. Ze zijn dan te vinden in de hondenmand: het is wel humor.

 

We hebben ook een heerlijke demo gegeven op een school op 10 november. Diesel heeft het ouderwets goed gedaan, en ik heb er van genoten. Voor de gelegenheid hebben we ook nieuwe demo-spullen gekocht. Dus waren Diesel en ik er letterlijk en figuurlijk helemaal klaar voor!

 

De laatste dagen zijn we in wat mindere stemming. Het is niet goed met Yunah, en dat stemt ons somber. Ook vanuit hier wensen we Saskia en Yunah heel erg veel sterkte toe. De juiste woorden ontbreken me nu eventjes.

Veel liefs, Francine en Diesel

Gisteren ben ik samen met Diesel naar Arnhem gegaan. Het was de open dag   in verband met ‘De Week van de Chronisch Zieken’ bij Fokus en Intermobiel. We waren thuis bij Veroni, de de initiatiefneemster van Intermobiel, en Emile. Veroni woont in Arnhem in een fokuswoning, en combineerde de open dag en haar open huis ook met Intermobiel uitdragen. Diesel en ik waren gevraagd om samen met de hulphond Stitch van Veroni voor de demonstratie hulphond te zorgen.

De hele middag was het een komen en gaan van mensen en kinderen. Veroni en en ik hebben beide honden tussendoor van alles laten doen. De bezoekers hebben we voorzien van allemaal informatie, en veel dingen verteld en laten zien wat te maken heeft met hulphonden, fokuswonen, inter-mobiel en het leven met een handicap/chronische ziekte. Het was gezellig druk, en eigenlijk vloog de middag voorbij.

Tussen alle bezoeken door hebben we onderling over van alles en nog wat gesproken. Het was de eerste ontmoeting tussen mij en Veroni, en alleen daarom was het al een heel bijzondere dag. Veel te snel was de open dag voorbij, voor mijn gevoel hadden we wel uren kunnen praten met elkaar. Met een heel goed gevoel ben ik naar huis gegaan.

~~Francine~~